Be happy!

Ik wens jullie allemaal een gelukkig Kerstfeest en dito 2013!

Wishing you all a truly happy Christmas and 2013!

¡Les deseo a todos un Feliz Navidad y año 2013!

Werknemer met stress zwijgt!

Hoge werkdruk, angst voor ontslag en verharding van de werksfeer: de economische crisis laat ook op de werkvloer zijn sporen na. Werknemers houden angstvallig hun mond.
"Veel overwerk? Wees blij dat je nog werk hebt!" kreeg een bankmedewerker van zijn manager te horen toen hij aankaartte dat hij de laatste tijd wel erg lange dagen moest maken. "Iedereen moet een stapje extra doen. En trouwens, er moeten nog meer mensen uit", voegde de manager er als verkapte waarschuwing aan toe. Het is zo maar een voorbeeld uit de praktijk van alledag, dat aangeeft waarom werknemers tegenwoordig liever hun mond houden in geval van spanning en irritatie. Ze trekken minder snel aan de bel uit angst hun baan te verliezen, merken vertrouwenspersonen. Driekwart van de vertrouwenspersonen signaleert een verzakelijking en verharding van het management. Ruim 70% stelt dat de crisis invloed heeft op de sfeer in het bedrijf blijkt uit een enquête van de Landelijke Vereniging van Vertrouwenspersonen onder ruim 300 leden. De hogere eisen en strengere regels die het management hanteert, kunnen leiden tot onzekerheid, spanning en wantrouwen op het werk. De werknemer trekt in deze tijd niet zo snel zijn mond open uit angst bij een reorganisatie als eerste op de ontslaglijst te staan. Mensen zien het als een teken van zwakte te moeten melden dat ze niet meer kunnen omgaan met de werkdruk of de gespannen sfeer. Problemen woekeren zo voort zonder dat ze worden aagepakt. Uiteindelijk kan dat leiden tot ziekte en uitval. Uit cijfers van het CBS blijkt dat burn-out relatief vaak voorkomt bij werknemers met hoge werkdruk en met weinig sociale steun van leidinggevenden en collega's. Ruim een op de 8 (!) werknemers had in 2011 burn-outklachten. Dat betekent dat ruim 13% van de werkenden (ruim 900.000 mensen) last had van onder meer gevoelens van vermoeidheid en emotionele uitputting. De verslechterde sfeer kan zelfs pestgedrag onder collega's aanwakkeren. Sinds 2005 neemt het aantal mensen dat door collega's wordt getreiterd af, maar in 2011 noteerde TNO weer een stijging. Zit er voor de gestreste werknemer dan niets anders op dan wachten tot de crisis overwaait? Beter van niet dus. Praat erover met familie en vrienden. En schakel tijdig professionele hulp in als dat nodig is. Er is iets aan te doen zodat het niet tot een burn-out hoeft te komen!

Een bemoediging voor alle perfectionisten en faalangstigen onder ons... En eigenlijk voor iedereen die weleens fouten maakt. En wie doet dat niet?

Ik ben boos!

Een terugkerend thema in mijn praktijk: hoe om te gaan met boosheid. Boosheid wordt ervaren als een lastige emotie. Onder christenen (maar niet alleen daar) ligt er soms een taboe op boosheid. Boosheid is not done. Een christen hoort altijd vriendelijk, vrolijk en blij te zijn. Een geweldig boek om te lezen is 'De roep van de ziel' van Dan Allender en Tremper Longman III. HIerin laten de schrijvers zien wat het betekent om naar Gods beeld geschapen te zijn, dus ook in emotioneel opzicht. God kent allerlei emoties. In de bijbel is te vinden dat Hij vaak boos is over onrecht. Emoties hebben een functie. Het simpelweg onderdrukken van emoties is niet de oplossing. En dat wordt wel vaak gedaan. Er ligt een oordeel op: je mag niet boos zijn. Beter is om op zoek te gaan naar waar de emoties vandaan komen. Boosheid is vaak een erg helpende emotie. Het helpt je grenzen te zetten, voor jezelf op te komen als anderen je te na komen, in opstand te komen tegen onrecht. Christen zijn is niet synoniem met een watje zijn. Kijk maar naar Jezus. Ook Hij kon soms erg boos worden. Wat kun je nu doen als je merkt dat je met boosheid blijft zitten? Allereerst kun je nagaan of er een oordeel van jezelf ligt op boosheid. Hoe werd vroeger thuis met boosheid omgegaan? Mocht je boos zijn of moest je dan maar naar je kamer? Bij het uiten van boosheid is het natuurlijk wel zaak te kijken hoe je dat op een onschadelijke manier kan doen. Je kunt bijvoorbeeld keihard schreeuwen (als je alleen thuis bent of in de auto rijdt), in een kussen stompen, op boksles gaan, etc. Vaak merk je als de boosheid eruit kan dat daaronder nog meer emoties verstopt zitten. Heel vaak is dat verdriet. Ook die emotie mag er zijn! Het is goed om in verbinding met iemand die je vertrouwt dit naar boven te laten komen. Tot slot is het wel zaak om niet vast te blijven zitten in je boosheid. Soms is er een vergevingsproces nodig. Of actie om bepaalde zaken te veranderen in je leven. Wil je hierover doorpraten? Mail me dan of maak een afspraak.

Kindermishandeling

Eergisteren was het de internationale dag van de rechten van het kind. Vandaar deze blog over kindermishandeling. Kinderen overal op de wereld hebben o.a. het recht om op te groeien bij familie, recht op een veilig en gezond leven en recht op bescherming tegen mishandeling en geweld.
Kinderen in Nederland hebben het gelukkig over het algemeen goed. Nederlandse kinderen zijn de gelukkigste kinderen uit Europa komt uit onderzoek. Toch heeft 6 op de 10 jongeren wel eens hun rechten moeten bevechten. Dat gaat dan vooral over het recht op meningsuiting, het recht op gelijke behandeling of het recht op bescherming tegen geweld. Per jaar zijn er 118.000 meldingen van kindermishandeling. Gemiddeld 1 kind per schoolklas zou worden mishandeld en verwaarlozing is de meest voorkomende vorm van mishandeling. Risicogroepen zijn eenoudergezinnen, jonge gezinnen, grote gezinnen en gezinnen waarbij een van de kinderen geboren wordt met een handicap en daardoor extra zorg nodig heeft. Ook zou de economische crisis zorgen voor meer kindermishandeling. Sommige ouders zouden graag geholpen worden met hun eigen psychiatrische problemen maar kunnen de eigen bijdrage niet betalen. De kinderombudsman Marc Dullaert vergelijkt kindermishandeling in Nederland met een superepidemie. Bij een griepepidemie worden 15 op de 10.000 mensen ziek, terwijl 34 op de 1000 kinderen worden mishandeld en wellicht is dat nog maar het topje van de ijsberg. En dan is er nog emotionele verwaarlozing met verstrekkende gevolgen. Mensen die dit hebben meegemaakt kunnen zich moeilijker hechten aan andere mensen. Ze hebben bepaalde overtuigingen over de wereld om hen heen en over henzelf die hen dwarszitten in hun sociale contacten. Gelukkig is hier met gesprekken en oefeningen veel aan te doen!

Duivelse dialogen

Als we geen veilige verbinding kunnen maken met onze partner kunnen we verstrikt raken in een van de drie duivelse dialogen:

1) Zoek de boef - een patroon van verwijten over en weer. We kunnen dit patroon ook noemen: 'niet ik, maar jij'. Ik kan zien en voelen wat jij me net hebt aangedaan. Het is veel moeilijker om het effect te zien van mijn reactie op jou.

2) De protestpolka - de ene partij eist, de andere trekt zich terug. Dit is de meest voorkomende dialoog en moeilijk te doorgronden als je er middenin zit. We moeten de roep om verbondenheid die hier onder ligt leren herkennen. Leren zien dat het eigenlijk gaat over wanhoop door verlies van verbinding.

3) Verstijf en vlucht - beide partners trekken zich terug in een bevroren toestand van afweer en ontkenning. Ze zijn allebei alleen nog maar gericht op zelfbescherming en proberen te doen alsof ze niets voelen of nodig hebben.

De 'verstijf en vlucht'-dialoog komt vaak voort uit de protestpolka. Dit gebeurt op het moment dat de achtervolgende, kritische partner het opgeeft om de aandacht van zijn of haar partner te trekken en zich stil gaat houden. Als deze cirkel niet doorbroken wordt, zal de agressieve partner gaan rouwen om de relatie en zich vervolgens gaan losmaken en vertrekken.

Maar hoe komen we nu uit deze duivelse dialogen? Als eerste is het belangrijk om de dialoog te zien als de gezamenlijke vijand en samen de strijd aan te gaan. Niet tegen elkaar, maar tegen de duivelse dialoog! Daarna is het goed om de pijnplekken te vinden waardoor we ons in de dialogen storten. Vervolgens is het belangrijk om de diepere gevoelens naar elkaar uit te spreken en daarin op elkaar te reageren. Dan kan betrokkenheid en verbondenheid weer opnieuw ontwikkeld worden. Dan is het ook mogelijk om elkaar te vergeven en de band verder te versterken.
Ik vind het heel erg mooi om te zien dat in de wetenschap meer en meer erkend wordt hoe belangrijk monogame liefdesrelaties zijn. Van relatie wisselen wordt niet meer gezien als een goede oplossing. En er is nu gelukkig ook veel meer mogelijk doordat betere therapieën zijn ontwikkeld. Van de stellen die EFT (Emotionally Focused Therapy) volgen is in 70% van de gevallen de relatie hersteld, in 90% van de gevallen verbeterd. Na 2 jaar is er geen terugval te zien maar juist een doorgaande verbetering! Hoopvol!

Introvert vs. extravert

Wisten jullie dat er meer extraverte mensen zijn dan introverte? De verhouding is ongeveer 70 t.o. 30%.  Wisten jullie ook dat extravert zijn tegenwoordig meer gewaardeerd wordt dan introvert terwijl dat vroeger precies andersom was? Toen stond introvert voor wijs. Wil je weten hoe je zelf scoort op de schaal van introvert naar extravert? Doe dan de snelle test op www.123test.nl en kies de Big Five.

En? Kwam er iets herkenbaars uit de test? Extraverte mensen houden ervan om veel met andere mensen te zijn, terwijl introverte mensen behoefte hebben aan rust. Ze kunnen elkaar bv. in een relatie goed aanvullen mits er goede afspraken kunnen worden gemaakt. Introverte mensen hebben het tegenwoordig dus best lastig omdat spontaniteit meer gewaardeerd wordt. Terwijl introverte mensen juist vaak goed nadenken voordat ze iets doen wat ook zo zijn voordelen kan hebben. Introvert is trouwens niet hetzelfde als verlegen. Iemand die verlegen is heeft meestal weinig zelfvertrouwen, waardoor hij of zij het lastig vindt om contacten te leggen. Hier is gelukkig wel wat aan te doen. Het gaat vaak om hoe iemand over zichzelf denkt. Dit is dan vaak weer veroorzaakt door dingen die iemand heeft meegemaakt. Opmerkingen die hij of zij ooit te horen heeft gekregen kunnen een enorme impact hebben. Door middel van gesprekken en praktische oefeningen kunnen deze negatieve overtuigingen worden aangepakt en veranderd. Zodat het weer beter mogelijk is om deel te nemen aan het sociale verkeer. Want uit onderzoek blijkt dat zowel extraverte als ook introverte mensen het gelukkigst worden van contacten met andere mensen. We zijn en blijven of we nu extravert of introvert zijn toch sociale wezens!

Houd me vast!

De afgelopen tijd heb ik me verdiept in de Emotionally Focused Therapy voor partners van Sue Johnson. Zij schreef er het boek 'Houd me vast' over. Een aanrader voor iedereen die meer uit zijn of haar relatie wil halen!
Wat is het unieke van EFT?

-Dat de liefde centraal staat, in plaats van communicatie regels en verstandig probleemoplossen zoals in gangbare relatietherapieën en -adviesboeken.

-Dat er niets vreselijk mis met je is als jij en je partner iedere keer weer in heftige ruzies terechtkomen over onbenullige dingen.

-Dat je ook als volwassene hechtingsbehoefte hebt en een veilige haven nodig mag blijven hebben om je in de wereld te kunnen handhaven

-Dat je helemaal niet hoeft te berusten in de volkswijsheid dat langdurige relaties onvermijdelijk uitgeblust en saai worden.

-Dat een veilige liefdesrelatie de allerbeste genezing is voor levensmoeilijkheden en oude of nieuwe persoonlijke pijn.

EFT leert waarom relaties vastlopen en wat je moet doen om de liefde terug te brengen in de relatie. Dat gaat niet vanzelf. Het is hard werken om weer in elkaars hart te leren kijken. Maar het levert zoveel op! Aanrader!

Time-out or time with?

Een bekende methode om een kind te straffen is de time-out waarbij een kind even apart wordt gezet zodat hij tot rust komt. Toch is dat volgens How 2 Talk 2 Kids geen goede oplossing! Natuurlijk moet een kind ophouden met bepaald negatief gedrag en terecht gewezen worden. Door een kind af te zonderen kan het gedrag ophouden maar je gaat voorbij aan het onderliggende probleem. Een kind heeft geen time-out nodig maar een time with: persoonlijke aandacht van een zorgzame ouder! Het kind heeft een ouder nodig die hem helpt om zijn gevoelens te verwerken en een betere manier probeert te vinden om ermee om te gaan. Hier volgt een stappenplan om alternatief te straffen:

1. Uit je afkeuring (zonder het karakter van het kind aan te vallen): 'Ik ben woedend dat mijn zaag lag te roesten in de regen!'
2. Spreek je verwachtingen uit: 'Ik verwacht van je, dat als je mijn gereedschap leent, je het daarna meteen weer terugbrengt - én in goede staat.'
3. Vertel hoe het kind zich kan/moet verbeteren: 'Wat deze zaag nu nodig heeft, is een beetje staalwol en goed poetswerk.'
4. Geef een keuze: 'Je kunt mijn gereedschap lenen en daarna netjes terugleggen. Of je kiest ervoor dat ik het jou niet meer uitleen.'
5. Ga over tot actie: 'Pap, je gereedschapskist zit op slot!' 'Dat klopt. Voorlopig wil ik niet meer hoeven zoeken naar mijn gereedschap en zo weet ik tenminste dat alles er is.'
6. Het probleem oplossen: 'Hoe kunnen we ervoor zorgen dat jij mijn gereedschap kunt gebruiken als jij het nodig hebt en ik zeker weet dat het weer op de juiste plaats ligt als ík het nodig heb?'

Suc6!

How 2 talk 2 kids (twee) - coöperatief gedrag

Deze week is het de week van de opvoeding. Vandaar deze keer weer een blog over dit thema. Een bekende frustratie van ons ouders ontstaat als we er proberen voor te zorgen dat onze kinderen zich op een manier gedragen die voor ons en de samenleving acceptabel is.
Hierbij kun je het gevoel hebben dat je tegen de stroom in roeit. Gedeeltelijk komt dit omdat ouders en kinderen verschillende belangen hebben. Ouders hebben behoefte aan enige vorm van netheid, schoonheid, beleefdheid en routine. En dat kan kinderen nou net helemaal niets schelen. Hoeveel kinderen zouden (uit vrije wil) hun kamer opruimen, alsjeblieft of dank je wel zeggen of hun vieze kleren in de wasmand doen? Ouders zijn een groot gedeelte van de tijd bezig om kinderen te helpen zich aan te passen aan de normen van de samenleving. Hoe proberen hun ouders hun kinderen te laten meewerken?

-verwijten en beschuldigen ('Kun je nou nooit eens normaal doen?')

-een etiket plakken ('Je kamer ziet eruit als een zwijnenstal, wat ben je toch een ontzettende viespeuk')

-dreigen ('Als je nog een keer dat doet dan zwaait er wat')

-commanderen ('Ik wil dat je je kamer opruimt, NU!')

-preken en moraliseren ('Ik kan wel merken dat je geen idee hebt hoe belangrijk goede manieren zijn')

-slachtoffer ('Ik word hier zo moe van!')

-waarschuwen ('Klim daar niet op, wil je soms vallen?')

-vergelijken ('Waarom lijk je niet wat meer op je broer? Die heeft zijn huiswerk wel altijd op tijd af.')

-sarcasme/cynisme ('Nou, dát is slim zeg, echt een briljante zet!')

-profeet ('Als jij zo doorgaat wil niemand met je spelen')

Deze manieren ondermijnen het zelfbeeld van een kind en knagen aan het zelfvertrouwen.  Hoe kunnen we het op een andere manier aanpakken zonder dat we hun eigenwaarde aantasten of hen opzadelen met negatieve gevoelens?

-Beschrijf wat je ziet of beschrijf het probleem ('Er ligt een natte handdoek op het bed.')

-Geef informatie ('De handdoek maakt mijn bed nat.')

-Geef een keuze ('Hang je je handdoek over de badrand of op de verwarming?')

-Zeg het met één woord ('Handdoek!')

-Omschrijf wat jij voelt ('Ik hou er niet van om in een nat bed te slapen!')

-Schrijf! (briefje boven het handdoekenrek: 'Hang me alsjeblieft terug zodat ik kan drogen. Dank je! Je handdoek')

-Gebruik humor of doe iets onverwachts ('Volgens mij hoor ik het dekbed roepen: (stemmetje) "Help, ik word nat! Haal die handdoek van me af!"

Niet elke vaardigheid werkt bij ieder kind. Niet elke vaardigheid past bij jou als ouder. Geen enkele vaardigheid is constant effectief. Maar deze vaardigheden zorgen wel voor het nodige respect waardoor de wil tot samenwerken toeneemt. Ik kan iedereen aanraden de boeken van de serie How 2 talk 2 kids van Adele Faber & Elaine Mazlish te lezen om zich hier verder in te verdiepen. Het werkt! Suc6!

Het sociale brein

Het is alweer eind september. Hoog tijd om weer eens een blog te schrijven. Zaterdag 15 september was ik bij een lezing van Martine Delfos over 'Mensen willen met mensen verbinden'. Ik zal wat gedachten met jullie delen.
Volgens Martine zit iedereen aan de rand van het bestaan en is bang om eraf te vallen. Daarom is verbinden zo belangrijk. Dan voel je je weer veilig. Eén warme relatie is al beschermend. Contact kunnen maken met een ander daar wordt een mens rustig van. Dat helpt om jezelf te kunnen verdragen. Ook als je emoties hoog oplopen is het van belang om in contact te blijven. Trouwens, een mooie uitspraak van haar waar denk ik veel waarheid in schuilt is deze: Agressie is niets anders dan kritiek op jezelf waar de ander een aanleiding voor is. Je kwaadheid wordt getriggerd door zelfkritiek. Als je zelfkritiek op het hoogste punt is en de ander blijft toch staan en blijft respectvol in contact dan vormt dat een tegenwicht. Zo helpt de ander je om jezelf te verdragen.

Een deel van de studiedag ging over de relaties tussen mannen en vrouwen. Dat er verschillen zijn tussen mannen en vrouwen wisten jullie vast wel. Wisten jullie ook dat een mannenbrein anders georganiseerd is dan een vrouwenbrein? Een leuk filmpje op YouTube hierover is getiteld: Man's brain vs. Woman's brain. Mannen hebben een Nothing-box, een toestand waarin ze heel relaxed kunnen zijn. Bij vrouwen zijn er veel meer verbindingen tussen de verschillende hersenhelften. Vandaar dat zij ook vaak meer moeite moeten doen om zich echt te kunnen ontspannen. Ook ging ze in op de verschillen in seksualiteit tussen mannen en vrouwen. Deze worden heel vaak niet onderkend wat allerlei problemen tot gevolg kan hebben.

Tot slot was het erg boeiend om van haar kijk op autisme te leren. Ze heeft zich hierin gespecialiseerd. Volgens haar is autisme niet anders dan een verlate rijping voor wat betreft bepaalde gedachten en gevoelens. DIt kan gepaard gaan met een versnelde rijping op andere terreinen. Daarom is het goed steeds contact te maken corresponderend met de mentale leeftijd op het gebied waar het over gaat. Soms is iemand op een bepaald terrein dus mentaal ouder, soms dus mentaal (veel) jonger. Alle mensen (dus ook mensen met autisme) willen met andere mensen verbinden. Ze hebben vaak alleen info nodig die hoort bij die bepaalde leeftijd. Soms is er een gat in kennis, in denkramen wat met de juiste info opgevuld kan worden. Mensen met autisme hebben zeker wel emoties. Omdat er vaak niet op hun mentale leeftijd aangesloten wordt voelen ze zich snel aangevallen en daarom is er dan geen ruimte voor emoties.

Ik zou nog veel meer kunnen vertellen, maar laat het even hierbij. Vragen en/of reacties welkom!

Pesten op het werk

Ongewenste omgangsvormen op het werk komen veel meer voor dan we denken. Vijftien procent van de werknemers heeft er mee te maken. Ongewenst gedrag van klanten en leveranciers komt nog vaker voor. Vaak hebben bedrijven zelf niet door hoe erg het is, omdat er sprake is van een glijdende schaal, waarbij de pesterijen ongemerkt steeds erger worden tot soms fysiek geweld aan toe. Leidinggevenden grijpen in veel gevallen niet in of doen er zelfs aan mee! De gevolgen laten zich raden. Medewerkers gaan minder goed functioneren, melden zich ziek en keren soms niet terug. Zowel bedrijven als de samenleving als geheel worden hierdoor op enorme kosten gejaagd. Denk aan ziektekosten, lagere productiviteit, hulpverlening, arbeidsongeschiktheidsuitkeringen. Men heeft berekend dat het gaat om een schadepost van vier miljard euro per jaar. Ongewenste omgangsvormen zijn er in alle soorten en maten. Ruweg zijn ze onder te verdelen in pesterijen, seksuele intimidatie, agressie en geweld en discriminatie. Nieuw is dat natuurlijk niet, maar een paar dingen vallen op. Tijdelijk personeel, zoals uitzendkrachten, is vaker het mikpunt van ongewenst gedrag dan medewerkers met een vaste aanstelling. Mensen die zich net iets te veel inspannen worden soms als een bedreiging gezien. Verder valt op dat leeftijdsdiscriminatie meer voorkomt de laatste tijd. Kern van het probleem is dat bedrijven - de vele wet- en regelgeving ten spijt - het probleem niet voldoende onderkennen. Veel ondernemingen denken dat het wel losloopt, waardoor groepsprocessen alle ruimte krijgen en het leven van een individuele werknemer in een hel kan veranderen. Pesten heeft ingrijpende gevolgen voor de gepeste. Heftige gevoelens van verdriet, woede en angst kunnen zo iemand zeer beïnvloeden. Daarnaast worden de overtuigingen van iemand veranderd. Daardoor kan men moeite krijgen met mensen nog te vertrouwen. Deze effecten kunnen erg lang doorwerken. Het kan zelfs nodig zijn om hulp te zoeken om het gebeurde te verwerken en handvatten te krijgen hoe weer op een gezonde manier verder te kunnen leven.

Gezonde emotionele grenzen

Vorig jaar omstreeks deze tijd heb ik er ook al eens een blog over geschreven. Ik merk dat het een thema is wat bij veel klanten terugkomt: wat zijn gezonde emotionele grenzen?
Onze lichaamscellen zijn heel mooi gemaakt. Zij laten goede dingen binnen (voedingsstoffen en zuurstof) en houden verkeerde dingen buiten. Ook psychisch werkt het zo. Als het goed is tenminste. We hebben namelijk soms de neiging om precies het tegenovergestelde te doen. Dan laten we nare opmerkingen, ontererechte kritiek e.d. binnen en mensen die ons willen liefhebben en troosten sluiten we buiten. Met als gevolg dat we ons ontzettend naar voelen! Wat veel mensen zich niet realiseren is dat we een keuze hebben. Wij kunnen kiezen wat we binnenlaten en wat niet. Het vergt wellicht wat oefening maar probeer het maar eens. Het is trouwens zo dat nare opmerkingen alleen maar blijven 'plakken' als we er zelf in geloven! Een heel mooi boekje wat dit principe illustreert is 'Niemand is zoals jij' van Max Lucado. In dat boek plakken de mensen continu stickers op elkaar. Grijze stippen (negatief) of gouden sterren (positief). Er is één persoon die stickerloos door het leven gaat. Zij gaat elke dag naar haar maker, Eli (God). Hij vertelt haar steeds dat hij van haar houdt. Gevolg: de stickers van mensen plakken niet meer. Probeer het ook maar eens!

Natuurlijk opladen

De vakantie staat voor de deur. Een mooi moment om weer op te laden. Gebruik de natuur als inspiratiebron om dichter bij jezelf te komen en te leven in het nu.
Sla je agenda eens open en kijk naar een gemiddelde week. Grote kans dat deze volstaat met afspraken, deadlines en andere zaken die we moeten doen. Eigenlijk is er maar weinig ruimte voor zijn. Hoe kunnen we omschakelen van 'doen' naar 'zijn'? Om het moment bewust te ervaren hebben we opmerkzaamheid nodig. We kunnen leren om met aandacht te leven waardoor we opnieuw verbinding ervaren met de omgeving en met onze binnenwereld, onze gevoelens. Weer genieten van de kleine dingen in het leven, positiever denken, makkelijker ontspannen en minder stress zijn bewezen resultaten als je vaker oefent met leven in het nu. De natuur werkt stressverlagend. Natuur verlaagt het stresshormoon cortisol. Tenminste als we de rust nemen om van de natuur te genieten en niet in ons gepieker over verleden of toekomst blijven hangen. Door met al onze zintuigen te leven in het nu ervaren we steeds meer om ons heen en komen we tot onszelf. Een natuurlijke omgeving zorgt voor meer positieve emoties en minder angst of boosheid. Door daglicht, extra zuurstof en beweging maken we bovendien serotonine en endorfine aan en laten dit nou net stofjes zijn waar je blij van wordt. Iedereen een fijne, ontspannen zomervakantie gewenst! Geniet ervan met al je zintuigen! Tot in september!

Hoe verwerk je een schokkende gebeurtenis?

Schokkende gebeurtenissen maken een diepe indruk op ons. Het is dan ook niet verwonderlijk dat we na zo'n gebeurtenis vaak enige weken of maanden behoorlijk van streek zijn. Als alles goed gaat wordt de balans geleidelijk aan weer hersteld. Ben je slachtoffer van een schokkende gebeurtenis dan kun je verstandig met deze ervaring omgaan door goed voor jezelf te zorgen. Je kunt zelf van alles doen om het verwerkingsproces te bevorderen en de gevolgen op lange termijn te beperken. Eén van de belangrijkste dingen is er over te praten. Dit blijkt ook uit wetenschappelijk onderzoek. Hieruit blijkt duidelijk dat mensen die met anderen praten over wat hen in het leven tegenzit, op den duur emotioneel beter af zijn dan mensen die dat niet doen. Er over praten resulteert in een betere aanpassing aan het leven, minder negatieve emoties en minder gezondheidsklachten (denk aan hoofdpijn, spierpijn, maagklachten, hyperventilatie). Als je een schokkende gebeurtenis hebt meegemaakt is het allereerst van belang goed tot je door te laten dringen wat er is gebeurd. Gun jezelf de tijd om stil te staan bij de gebeurtenis. Met name bij de meest negatieve aspecten. Dit zorgt in eerste instantie waarschijnlijk voor veel pijn en negatieve gevoelens. Op de lange termijn bevordert het een betere verwerking. Hoe meer je tot je door laat dringen wat er is gebeurd hoe meer pijn het doet, maar hoe eerder deze pijn ook slijt. Je moet er door heen. Praten met anderen over deze gedachten en gevoelens vormt een extra stimulans voor het verwerkingsproces. Dit alles is een proces van 'pscychologisch herkauwen'. Door er telkens weer mee bezig te zijn, wordt zo'n overdonderende gebeurtenis als het ware in kleine stukjes informatie verdeeld. Hierdoor kan de gebeurtenis geleidelijk aan een plaats krijgen in het geheel van onze levenservaring. Andere manieren zijn om de gebeurtenis heel gedetailleerd op te schrijven. Of om er bijvoorbeeld over te tekenen of te schilderen. De omgeving kan helpen door goed te luisteren en iemand echt uit te laten praten. Vooral niet bagatelliseren (Je hebt geluk gehad, het had nog veel erger kunnen zijn...), niet de betrokkene de schuld geven (Je had ook beter...) of grappen maken over de gebeurtenis. Echte, welgemeende interesse voor de situatie en de gevoelens van de ander zijn bijzonder helpend voor het verwerkingsproces.

Volgende week geen blog i.v.m. conferenties in Bulgarije! Tot over 2 weken!

Schoon werkgeheugen maakt creatief

Dat creativiteit vooral een spontaan, onbewust proces zou zijn, klopt niet. Ook het werkgeheugen is belangrijk voor het verzinnen van creatieve oplossingen voor problemen. Dit blijkt uit onderzoek door een team psychologen van de universiteiten van Amsterdam en Groningen.
Een overbelast werkgeheugen remt de creativiteit. Creativiteit hebben we nodig om nieuwe ideeën of oplossingen te genereren waar we iets aan hebben. Het werkgeheugen is het deel van het brein dat betrokken is bij bewuste denkprocessen en dat nodig is om informatie tijdelijk vast te houden. Het is een soort bureaublad waar je kleine brokjes informatie uit je langetermijngeheugen even op kunt neerleggen om ze te bekijken. Soms 'klikt het': die combinatie van brokjes levert de oplossing voor je probleem. Een overvol werkgeheugen is funest voor creativiteit. In het onderzoek kregen mensen creatieve puzzels te maken. Een deel van hen moest ook een vijfcijferige code onthouden. Dat is belastend voor het werkgeheugen. Dit deel presteerde dan ook slechter. Uit ander onderzoek is gebleken dat creativiteit uit ons onderbewuste komt. Het werkgeheugen blijkt echter een noodzakelijke schakel te zijn tussen het onbewuste en het bewuste. Wie creatief moet zijn doet er dus goed aan om niet te multitasken, niet in een lawaaierige ruimte te gaan zitten, en ergens een nachtje over te slapen. Niet zozeer om het onderbewuste een kans te geven het probleem te verwerken, maar om het werkgeheugen op te schonen. Heb je dus een probleem, ga vooral niet zitten piekeren maar ga vroeg naar bed. Wie weet zie je de oplossing de volgende dag helemaal scherp!

Workaholic?

Pakweg een op de twaalf Nederlanders is een workaholic, ofwel een werkverslaafde, las ik gisteren in de krant. Hard werken is natuurlijk niet erg, maar wel als het dwangmatig wordt. Niet iedereen die een beetje te hard werkt, is daarmee ook meteen een werkverslaafde. Het wordt problematisch als het harde werken niet voortkomt uit innerlijke motivatie of omdat het van je verlangd wordt. Er is pas van een werkverslaving sprake als er een dwangmatig aspect aan zit. Een workaholic voelt zich beroerd als hij niet werkt, heeft nooit het gevoel dat iets af is, kan vaak ook aan niets anders denken dan aan het werk en weet meestal niet te delegeren. Werkverslaving komt in alle leeftijdscategorieën voor en net zoveel onder mannen als vrouwen, zo is de afgelopen jaren gebleken uit onderzoek. Het komt evenveel voor onder werknemers in loondienst als onder zzp'ers. Het is geen typische managerskwaal zoals soms gedacht wordt. Het percentage werkverslaafden blijkt het hoogst in de landbouw, bouw, communicatie, consultancy en handel en het laagst in de dienstverlening, de medische en sociale sector en bij overheidsdiensten. In de Verenigde Staten wordt werkverslaving inmiddels zeer serieus genomen. Naar analogie van de AA (Alcoholics Anonymous) bestaat daar al jaren Workaholics Anonymous. Werkverslaafden kunnen er anoniem terecht. Net zoals de AA werkt WA met een twaalfstappenplan om het probleem de baas te worden. Gelukkig is werkverslaving beter te behandelen dan alcoholverslaving. Als mensen die werkverslaafd zijn naar een therapeut gaan kan die helpen om het probleem de baas te worden. Dan kunnen bepaalde irrationele gedachten achter hun gedrag ontdekt worden. Bijvoorbeeld kan iemand dan ontdekken dat een fout maken niet het einde van de wereld is, net zomin als wanneer je iets niet af kunt maken. Maar zoals met alles is de eerste stap de erkenning van het probleem. De meeste werkverslaafden geven niet snel toe dat er sprake is van een probleem. Hier ligt een taak voor de omgeving. Gezinsleden en collega's of leidinggevenden moeten aan de bel trekken als iemand echt kenmerken van dwangmatig werken vertoont en hem of haar een spiegel voorhouden.

Wat zijn jouw zekerheden in het leven?

Bijna iedereen leeft met bepaalde ideeën over hoe het leven in elkaar steekt. Meestal zijn deze onbewust. Zo gaan veel mensen er onbewust van uit dat ze onkwetsbaar zijn: 'mij gebeurt dat niet...'. Iedereen weet wel dat er veel kommer en kwel is in de wereld: ziekte, tegenslag, ongelukken en rampen. Maar toch gaan we er onbewust van uit dat het andere mensen overkomt, ons niet. Tot het moment dat je zelf iets hebt meegemaakt, voelen de meesten van ons zich in hun huis of woonomgeving redelijk veilig. We weten dat er veel kleine en grote criminaliteit is, dat industrie en verkeer gevaren op kunnen leveren. Maar bij de overburen wordt ingebroken, niet bij ons. We gaan er onbewust van uit dat we onkwetsbaar zijn. Veel mensen ervaren hun leven als voorspelbaar. Als we 's morgens naar ons werk gaan, denken we dat we de hele dag zullen werken en dat we 's avonds weer gezond en wel thuis komen. We maken plannen voor de toekomst, sparen voor later. Hebben gedachten en fantasieën over onze loopbaan, over de ontwikkeling en toekomst van onze kinderen. We hebben als het ware een plan voor ons leven en voeren dat uit. Mensen gaan er in zekere zin vanuit dat er rechtvaardigheid is in deze wereld. Als je eerlijk en aardig bent voor je medemens en anderen niet benadeelt, waarom zou iemand jou dan kwaad willen doen? ''Wie goed doet, goed ontmoet'', toch? Tenslotte zijn er veel mensen die denken dat het leven een zin of doel heeft. Dat het geen toeval is dat wij op de planeet aarde vertoeven, maar dat dit een bedoeling heeft. Vrijwel alle godsdiensten bieden een antwoord op de vraag waarom de mens op deze wereld is.
Al deze onbewuste zekerheden: 'ik ben onkwetsbaar en veilig, mijn leven is voorspelbaar en zinvol, de wereld is rechtvaardig' komen door het meemaken van een traumatische ervaring op de tocht te staan. Dan blijken bepaalde zekerheden opeens illusies te zijn. Asl je bij een ernstig verkeersongeval betrokken raakt of wanneer je met een roofoverval te maken krijgt, dringt in één klap tot je door dat je niét onkwetsbaar bent. Dat het leven zo maar ineens afgelopen kan zijn. Dat veiligheid een zeer relatief begrip is. Dat je leven heel anders kan lopen dan je altijd gedacht hebt, dat het vaak absoluut niet rechtvaardig is wat het leven mensen toebedeelt en ook dat daarin vaak moeilijk een zin, nut of betekenis te ontdekken is.
Een traumatische ervaring maakt zoveel indruk omdat het mensen losslaat van het veilige anker van hun levensverwachtingen. Het gevolg is dat mensen vaak onzeker en bang worden. Daarnaast verliezen mensen door een traumatische gebeurtenis ook het vertrouwen in de medemens, vooral bij bijvoorbeeld geweldsmisdrijven of seksueel misbruik. Slachtoffers daarvan raken hun onbevangenheid in menselijke contacten kwijt.
Tachtig procent van de mensen die een schokkende gebeurtenis meemaken kunnen een dergelijke ervaring zelf verwerken, op eigen kracht en met steun van partner, vrienden en familie. Slechts twintig procent van de mensen houdt er ernstige, aanhoudende problemen aan over. Voor deze groep is het erg belangrijk om hulp te zoeken. Want gelukkig is er wat aan te doen!

Hoe hoog is jouw lat?

Veel mensen hebben last van hun eigen lat. Die ligt te hoog. Ze merken het door de stress die het ze oplevert. En als ze hun doelen niet halen krijgen ze last van minderwaardigheidsgevoelens.
Wat maakt onze doelen zo belangrijk voor ons? Wat zit er achter die angst-voor-wat-anderen-denken? Waarom heeft het zoveel invloed op ons zelfbeeld? Zou het niet heerlijk zijn dat los te laten? Leert God ons niet dat we Zijn liefde niet kunnen en ook niet hoeven te verdienen maar dat Hij onvoorwaardelijk van ons houdt? Waarom stellen we al die voorwaarden aan onszelf en aan elkaar? Want ook in relaties kan perfectionisme gevaarlijk zijn. Door de hoge eisen die je aan een ander stelt kan iemand het gevoel krijgen dat hij/zij niets goed doet. Hoe zou het zijn om onze lat eens helemaal op de grond te leggen en er bovenop te gaan staan? Laten we eens proberen vanuit dat gevoel van vrijheid te leven!

Combinatie werk - privé

Nederlanders ervaren de combinatie van werk en privé als een zware last. Slechts 8 procent zegt dat zijn leven goed in balans is, stond gisteren in de krant. Ik krijg regelmatig cliënten in mijn praktijk die hiermee worstelen.
Eerst nog een aantal onderzoeksresultaten. Een op de 3 werknemers vindt werk en privé ingewikkeld te combineren, vooral mensen met een flinke baan én kinderen in de basisschoolleeftijd. De meeste werknemers uit deze categorie verlangen vooral naar meer tijd met de partner. Werknemers met kinderen in de puberteit maken bij hun werkgever de meeste overuren. Door hun werklust voelen partners extra druk bij de zorg voor het gezin en dat brengt vaak stress met zich mee. Mensen in die levensfase hebben relatief het vaakst te maken met echtscheiding. De stress die de werknemers ervaren doordat zij werk en privé moeilijk kunnen combineren, kost werkgevers geld. Tussen scheiden en ziekteverzuim bestaat een direct verband. De economische crisis zal de druk op de combinatie werk/privé vergroten. Het zou mooi zijn als werkgevers en werknemers met elkaar in gesprek kunnen gaan over de balans tussen werk en thuis. Dat zal leiden tot meer begrip en minder kosten. Ook een coach kan helpen dingen op een rij te zetten en goede keuzes te maken. Behoor jij tot de 8 procent waarvan het leven in balans is? Zo niet, wat is dan een eerste kleine stap die je deze week zou kunnen zetten naar meer balans? Suc6!

De depressiekuur

Depressie is een verschrikkelijke ziekte die mensen berooft van hun energie, nachtrust, geheugen, concentratievermogen, levenskracht, vreugde, vermogen om lief te hebben, te werken en te genieten, en soms zelfs hun wil om te leven. Gelukkig is depressie wel te overwinnen!
Stephen S. Ilardi schreeft het boek De depressiekuur waarin hij na jaren van onderzoek uiteenzet hoe men in zes stappen depressie de baas kan worden. Mensen die dit programma volgden werden vergeleken met mensen die de gebruikelijke medicatie kregen. Het bleek dat het beter ging met iedere patiënt uit zijn programma, zelfs met velen die niet beter waren geworden met antidepressiva. Meer dan drie kwart van de mensen had een vermindering van de depressie-symptomen met minstens vijftig procent. In de medicatie-groep was dat minder dan 25%. Wat waren de onderdelen van zijn programma?

1) voedingssuplementen: omega-3-vetzuren

2) plezierige activiteiten ondernemen

3) lichaamsbeweging

4) zonlicht

5) sociale contacten

6) gezonde nachtrust

Dit programma pakt de moderne depressie-epidemie bij de wortel aan. Opvallend is namelijk dat er vroeger in het westen en ook nu nog in ontwikkelingslanden vrijwel geen depressie voorkomt. Mensen blijken niet gemaakt voor het leven van de eenentwintigste eeuw met zijn slechte voeding, zittend bestaan binnenshuis, slaapgebrek, sociaal isolement en waarnzinnig tempo. Dit programma biedt een remedie die van gezond verstand getuig voor de moderne westerse levensstijl die gevaarlijk op drift is geraakt. Met opmerkelijke resultaten dus! Doe er je voordeel mee!

Het liefdevolle brein

Ik ben bezig in het boek met bovenstaande titel van Maia Scalavitz en Bruce Perry. Waarom tonen mensen eigenlijk interesse voor elkaar? Zijn we voor de liefde geboren?
Daar gaat het boek over: de empathie die ons helpt om sociale banden te smeden en de kracht van menselijke relaties om zowel te genezen als te beschadigen. Er is de laatste jaren een explosie van wetenschappelijk onderzoek naar dit onderwerp geweest, en uit een ongelofelijk aantal bevindingen blijkt hoe empathie en de eruit voortvloeiende zorgzaamheid een essentieel onderdeel vormen van de menselijke gezondheid. Baby's worden met twee belangrijke vaardigheden geboren die ze voorbereiden op empathie: het vermogen om gezichtsuitdrukkingen te imiteren en een automatische respons waardoor ze bij het gehuil van andere zuigelingen ook gaan huilen. Bij deze vaardigheden lijken spiegelneuronen een rol te spelen. Deze cellen - die in de vroeg jaren negentig ontdekt zijn - hebben ons inzicht in hoe we elkaar begrijpen radicaal veranderd. Spiegelneuronen werken wanneer je iets doet, maar belangrijker nog is het dat ze ook werken, maar dan minder intens, wanneer je iemand anders hetzelfde ziet doen. Als je bijvoorbeeld iemand ziet glimlachen reageren je spiegelneuronen. De spieren van je gezicht die je gebruikt om te glimlachen reageren een beetje. Deze neuronen laten je zien hoe het is om te ervaren wat anderen doen. Als je iemand ziet huilen reageren je spiegelneuronen ook. Hierdoor kun je andermans vreugde en andermans verdriet ook voelen. Grappig hoe ik dit onwetend altijd heb gebruikt bij mijn werk bij prostituees. Als we hen bezoeken terwijl ze achter het raam staan kijken ze vaak heel afwerend. Onze eerste reactie is dan: gauw doorlopen, die heeft geen interesse. Ik heb me echter aangewend om het regelmatig toch te proberen. Dan lach ik naar ze. En wonder boven wonder heb ik het zo vaak zien gebeuren: ze lachen terug, doen de deur open en we hebben contact!

Ja, ik zeg nee!

Nee zeggen, het klinkt zo negatief. Je zegt vaak liever ja tegen mensen. Waarom? Omdat ze dat van je verwachten. Omdat ze je wellicht anders niet zo aardig vinden. Ik kom veel mensen tegen die er doodmoe van zijn geworden. Ze kunnen soms niet meer. Is dat de bedoeling? Ik denk het niet. Als je nee durft te zeggen tegen dingen die je niet wilt doen, kun je ook van harte ja zeggen tegen de dingen waar je overtuiging, interesse en passie wel naar uitgaan. Dat is de positieve kant van nee. Als je zelf bewust kiest om iets te doen omdat je het wilt en belangrijk vindt dan zul je zien dat je dan geen energie verliest maar juist energie krijgt Probeer het eens uit. En al die dingen dan die eigenlijk toch wel moeten? Vraag jezelf eens af: van wie moet dat eigenlijk? En kan het echt niet anders of op een andere tijd? Maak tijd voor de dingen in je leven waar je ja tegen wilt zeggen. Suc6!

Emoties delen op je werk?

Het delen van je doelen - tijdens je functioneringsgesprek bijvoorbeeld - is een bekend fenomeen. Maar open zijn over hoe je je voelt, dat doe je misschien niet zo gauw. Toch is dat laatste wel heel belangrijk. Mensen reageren namelijk onbewust op non-verbale communicatie, dus wat je uitstraalt. Wat er bij ons onder de oppervlakte afspeelt bepaalt voor een groot deel ons functioneren. Als we vertellen wat ons dwarszit op de werkvloer (zonder een ander aan te vallen) geeft dat veel ruimte. Ook je priveproblemen bespreken met een collega kan aan te raden zijn. Uit een promotieonderzoek van 2 jaar geleden blijkt dat werknemers in een groep beter presteren als ze naast de positieve ook hun negatieve emoties laten zien. Dus: emoties delen op je werk? Als het kan, zeker doen!

Gooi het er maar lekker uit?!

Emoties, iedereen heeft ze. Je kunt er verschillend mee omgaan. Je kunt ze vooral voor jezelf houden of je uiten. Wij Nederlanders staan niet bekend als emotionele types. In vergelijking met Zuid-Europeanen zijn we misschien zelfs een tikkeltje koel. Gek genoeg zorgt de huidige financiële crisis voor een 'shift' in ons gevoelsleven zo blijkt uit de Ecomotion-index van de Universiteit van Tilburg. Zij onderzoeken al jaren de emoties van consumenten. Afgelopen jaar zagen zij een sterke stijging in bezorgdheid over de crisis in Nederland. Wat er weer voor zorgde dat we vaker onze emoties uitten en deelden met anderen. En dat is helemaal niet verkeerd. Het is goed om emoties (negatieve en positieve) te voelen. Dan hebben ze hun werk gedaan en kunnen ze weg uit je systeem. Opkroppen of wegstoppen heeft invloed op het lichaam en zorgt voor allerlei blokkades. Het uiten en delen van je emoties heeft juist een gunstige invloed op je gezondheid. Het verlicht fysieke en mentale spanning. En helpt stressgerelateerde problemen zoals spanningshoofdpijn en spierspanning uit je lijf. Het voelt letterlijk als een opluchting. Ik herken het bij mezelf en maak het ook vaak mee in mijn praktijk. Negatieve emoties kunnen soms jarenlang weggestopt worden; er was nooit ruimte voor. Als het dan eenmaal boven komt en er uit mag is dat zo bevrijdend! Uit recent onderzoek blijkt dat het onderdrukken van emoties en gevoelens een belangrijke oorzaak is van een depressie bij mannen. Mannen die hun emoties wegstoppen hebben een grotere kans op depressieve gevoelens dan mannen die hun gevoelens wel regelmatig uiten. Kortom: delen dus! En dat geldt natuurlijk voor mannen en vrouwen...

Klein beginnen

Ik ga nog even door op het onderwerp van vorige week 'Passie'. OK, stel dat je weet wat je passie is en je hebt een doel voor ogen. Maar dat doel lijkt zo ver weg, zo onbereikbaar. Vandaag werd ik bemoedigd door een mail van iemand. Zij was op bezoek geweest in Afrika bij iemand die daar werkt met prostituees en gevangenen. Wij hadden deze vrouw die in Afrika werkt jaren geleden ontmoet op een conferentie in Amerika. Ze wist goed wat ze wilde, maar hoe te beginnen? De nood leek zo groot. Ze werd bemoedigd door ons verhaal van het ontstaan van Stichting De Haven. Gewoon klein beginnen. Op pad gaan en de prostituees aanspreken op hun werkplek. Later kon er een pand worden gekocht en werden er inloopuren gestart. Waar in eerste instantie niemand kwam... En toch, het werk groeide en groeide. En nu staat er een pand waar elk jaar weer meer vrouwen over de vloer komen voor hulp. Gewoon klein beginnen. Dat is deze vrouw in Afrika gaan doen. En met succes! Voor haar was het gesprek met ons het startpunt om de knopen door te hakken en te beginnen met een inloophuis in de buurt van de prostitutiebuurt. Ze begon met enkele middagen in de week open zijn. Dat inloophuis, wat er eind 2006 is gekomen, is geen dag open geweest zonder dat er vrouwen binnen liepen voor een praatje. Van lieverlee is ze daar activiteiten gaan organiseren om vrouwen te laten zien dat ze ook iets anders kunnen dan hun lichaam verkopen. En daaruit, op een andere locatie in een groter pand, is dan in 2009 het huidige centrum ontstaan, een dag-en nachtopvang voor vrouwen die de prostitutie willen verlaten. Daar kunnen ze ook zomaar binnen lopen voor gesprek en ontmoeting. Vrouwen die het willen kunnen er een trainingsprogramma volgen waarmee ze werkvaardigheden leren die daar handig zijn zoals zeep maken, stof verven en dingen maken die verkocht worden aan toeristen e.d. Dus... klein beginnen en na verloop van tijd zul je merken dat je toekomstdroom werkelijkheid wordt. Suc6!

Passie

In mijn praktijk krijg ik soms jongeren die gestopt zijn met een opleiding omdat die het toch niet was. Ook volwassenen worstelen soms met het feit dat ze niet de baan hebben die bij hen past. Meestal wordt ons geleerd om veiligheid en zekerheid te zoeken en dus de veiligste manier om in ons levensonderhoud te voorzien. Maar dan blijkt dat dat in een paar jaar tijd ook nog weer eens helemaal kan veranderen. Toen ik aan mijn studie begon verzekerde men mij dat 96% van de afgestudeerden binnen het jaar een goede baan had. Toen ik 5,5 jaar later afstudeerde waren er vrijwel geen banen beschikbaar... Je kunt ook je passie gaan ontdekken. Je talenten en verlangens wijzen je de weg. Ontdek waar je goed in bent. Doe wat je echt graag doet. Heel vaak is het mogelijk om er je geld mee te verdienen. Het mooiste is als je in je werk in een flow komt die energie geeft in plaats van dat je het gevoel hebt dat je na een dag helemaal leeg bent. Hoe zou jij kunnen groeien naar een zinvol en plezierig leven vol passie?

Angst

Ik citeer nog wat stukjes uit het boek van Nick Vujicic (de man zonder ledematen, zie vorige week). Angst helpt ons te overleven. Wees dus blij met deze angsten en erken dat je ze hebt, maar laat ze niet met je aan de haal gaan. Laat je angst je er niet van weerhouden je dromen na te jagen. Reageer op dezelfde manier op angst als op de rookmelder. Kijk wat er aan de hand is als hij afgaat: kijk om je heen en kijk of er echt gevaar is of dat het vals alarm is. Angst zorgt ervoor dat je belemmerd wordt helemaal te zijn wie je wilt zijn. Maar angst is maar een stemming, een gevoel - het is niet de realiteit! De meeste angsten zijn aangeleerd. Vaak is 'fear' (angst) False Evidence Appearing Real, ofwel vals bewijs dat echt lijkt. We raken zo gefocust op onze angst, dat die waarheid wordt voor ons - en als gevolg daarvan laten we onze angst ons leven controleren. Je kunt angst ook gebruiken om erdoor gemotiveerd te raken. Het kan je een gepassioneerde drive en kracht geven om door te zetten. 'Negatieve' emoties kun je in positieve energie omzetten. Tap de energie van je angst om te falen, afgewezen te worden of een vergelijkbare angst af en gebruik die voor positieve actie, die je dichter bij je droom brengt. Suc6!

Niets is onmogelijk

''Niets is onmogelijk'' is de ondertitel van het werkelijk opmerkelijke boek van Nick Vujicic - Leven zonder beperkingen. Opmerkelijk, want geschreven door iemand die geboren is zonder armen en benen! Ik citeer een stukje met als opschrift Straal van binnenuit. "Psychiater en schrijfster Elisabeth "Kübler-Ross noemde mensen net ramen waar allemaal vlekken op zitten. Als de zon schijnt, glinsteren en glanzen ze, maar als het donker wordt, zie je alleen nog maar hoe mooi ze zijn als er van binnenuit licht straalt. Om een leven zonder beperkingen te leiden en vooral om het duister van depressie, drugsverslaving, alcoholisme of welk ander probleem ook te overleven, moet je de lichtknop binnenin je omdraaien. Je moet zelf geloven dat je een mooi mens bent en verschil kunt maken, ertoe doet. Je doel in het leven vinden is de eerste belangrijke stap naar een leven zonder beperkingen. Hoop voor de toekomst en vertrouwen in de mogelijkheden, zelfs in moeilijke tijden, zullen je gaande houden op weg naar dat doel. Maar om een leven te kunnen leiden dat voldoening geeft, moet je er in je hart van overtuigd zijn dat je het succes en het geluk waard bent. Je moet van jezelf houden, zoals God houdt van iedereen die trouw is aan hem". En ergens anders schrijft hij: "Blijf niet hangen in je eigen onvolmaaktheden, je mislukkingen of je fouten, maar focus je op je zegeningen en de bijdrage die jij kunt leveren".

Loslaten

Gisteren was het Valentijnsdag. We hebben met medewerksters van stichting De Haven in Den Haag een paar honderd kadootjes uitgedeeld aan prostituees met een tekstje erbij over liefde. We kregen een aantal interessante gesprekken. Een daarvan, met een Thaise prostituee, wil ik hier noemen. In de club waar we binnen kwamen werd opgemerkt dat we een andere geest binnen brachten. De sfeer werd vrolijk, gezellig, er was aandacht voor elkaar. De vrouw waar ik naast zat merkte op dat we straalden. Zij dacht dat dat te maken had met het los kunnen laten. Iets wat zowel bij het boedhisme als het christendom voorkomt, zo zei ze. Ik vroeg haar of het haar ook lukte, dat loslaten. Nou, gaf ze toe, erover praten is makkelijk, het ook doen is een heel ander verhaal en heel wat moeilijker. Christenen worden in de bijbel regelmatig opgeroepen anderen te vergeven. Dat blijkt nog niet altijd zo makkelijk te zijn. Waarom vindt God dit zo belangrijk? Omdat Hij weet dat vergeving je visum is voor de toekomst. Het loslaten wat je vanuit het verleden tegen anderen hebt blijkt fundamenteel om in het hier en nu te kunnen leven. Doe je het niet, dan blijf je in het verleden 'hangen', met alle nare gevolgen vandien. Vergeven is een proces. Het is niet gewoon een keuze van het verstand. Als je het zo doet, merk je vaak dat je gevoel er niet in meekomt, er blijft toch ''iets'' zitten. Belangrijk is om je gevoelens te erkennen en toe te laten. Er mag een heftig protest gemaakt worden. God is ook tegen onrecht en veegt dit niet onder het tafelkleed. Uiteindelijk mag je jezelf overgeven aan Hem en het/die ander dan loslaten. In het besef dat jijzelf ook vergeven bent. Er is zoveel meer over te zeggen dan ik hier in een blog kwijt kan. Mail me gerust als je hierover door wilt praten.

How 2 talk 2 kids

Werkelijk een fantastisch boek: How 2 talk 2 kids van Adele Faber & Elaine Mazlish. Het gaat over effectief communiceren met kinderen. Een onderwerp waarmee ik zelf inmiddels bijna 13 jaar ervaring heb. Wij hebben 3 kinderen. Grappig om te zien hoe elk kind weer anders is! Communiceren met kinderen is niet altijd eenvoudig. Dat merk ik ook in mijn praktijk. Toch kun je met een paar basisregels veel bereiken. Belangrijk is om kinderen te helpen om te gaan met hun gevoelens. Voor kinderen is het uitermate belangrijk dat hun gevoelens worden geaccepteerd en gerespecteerd. De zogenaamde primaire gevoelens zijn een soort golfbewegingen die liefst moeten worden afgemaakt. Een ouder kan hierbij helpen door er liefdevol bij te blijven. Je zult zien dat na korte tijd het gevoel afneemt en het kind zelf met een oplossing komt. Je kunt gevoelens erkennen met 'Oh'... 'hmmm' ... 'ja, ja'. Je kunt het gevoel benoemen: 'Jij bent heel boos!' of 'Iets maakt je verdrietig'. Ook is het belangrijk om de verlangens van het kind te verwoorden, bv. in een fantasie: 'Natuurlijk heb je zin in patat! Een lekker ijsje erbij zou helemaal fantastisch zijn!' Het kind leert dan dat er niets mis is met zijn of haar verlangens. Alleen zijn er redenen waarom het niet kan om elke dag cq. die dag patat te eten. Als je eerst de gevoelens erkend en verwoord zal een kind daar veel makkelijker in mee kunnen komen. Het werkt echt! Ik heb het zelf uitgeprobeerd. Blijft een kind lang (langer dan 1,5 minuut) in een bepaald gevoel dan is er meer aan de hand. Dan zit een kind vast in de zogeheten secundaire gevoelens. Je kunt dan doorvragen om te kijken wat er precies aan de hand is. Wellicht een open deur, maar in tegenstelling tot de gevoelens hoeft niet al het gedrag te worden geaccepteerd. Bepaald gedrag moet worden beperkt. 'Ik zie hoe boos je bent op je broer, vertel hem met woorden wat je wilt, niet met je vuisten'.... Suc6!

Falend!

Via mijn dochter blijf ik op de hoogte van wat 'in' is onder tieners. Op dit moment is dat het woord 'falend'. Alles wat niet gaat zoals het zou moeten is 'FALEND!'. Hebben we daar niet allemaal in minder of meerdere mate last van? Angst om te falen? Maar wat is falen nu eigenlijk? Ik hoorde een poosje terug een mooie uitdrukking: 'Falen is feedback van de werkelijkheid'. Blijkbaar heb ik een verwachting die niet klopt. De realiteit laat me zien dat het niet zo is. Er is nog wat te leren! Als we er zo mild en genadevol naar kijken is falen helemaal niet erg. Als we er maar voor zorgen dat onze waarde niet afhangt van onze prestaties, de meningen van anderen e.d. Zie ook mijn blog van april vorig jaar 'Wie ben ik (2)'. Dan kunnen we met onze faal-ervaringen omgaan en er juist iets positiefs uit leren.

Alleen kunnen zijn

Opnieuw vond ik bij Henri Nouwen mooie gedachten over alleen kunnen zijn vs. eenzaamheid. Die wil ik graag met jullie delen. Ieder mens staat alleen in de wereld. Er is niemand die op precies dezelfde manier voelt, denkt of doet als een ander. Ieder van ons is uniek, en de keerzijde daarvan is dat ieder mens alleen is. De vraag is vervolgens hoe je daarmee omgaat: of je je alleenzijn laat uitgroeien tot eenzaamheid, of dat je bij jezelf thuis kunt zijn. Eenzaamheid doet pijn, bij jezelf thuis zijn geeft vrede. Eenzaamheid maakt dat je je wanhopig aan anderen vastklampt. Wie bij zichzelf thuis is, kan anderen als uniek erkennen en een band met hen onderhouden. Het is een levenslang leerproces om steeds meer bij jezelf thuis te raken en niet eenzaam te worden. Het vergt een bewuste keuze met wie je wilt omgaan, wat je wilt leren, hoe je moet bidden, en wanneer je om raad wilt vragen. Als je de goede keuzes maakt, zul je gemakkelijker alleen kunnen zijn en kunnen groeien in liefde. Als je je eenzaam voelt, blijf je op zoek naar mensen die jou van die eenzaamheid kunnen verlossen. Vanuit de grond van je hart roep je: 'Houd me vast alsjeblieft, raak me aan, praat tegen me, geef me aandacht.'Je ontdekt echter al gauw dat degene van wie je verwacht dat die je eenzaamheid zal wegnemen, je niet kan geven wat je vraagt. Dikwijls voelt die ander zich hierdoor onder druk gezet. Hij loopt weg, en zelf blijf je dan in wanhoop achter. Mensen die uit eenzaamheid aan elkaar blijven hangen, verstikken elkaar. Zo'n relatie kan destructief worden. Voor vriendschap en liefde is ruimte nodig. Het vergt moed om die ruimte te scheppen en erop te vertrouwen dat je daarbinnen iets met elkaar kunt opbouwen.

Eenzaamheid

Een kwart van de Nederlanders mist in meerdere of mindere mate een echte goede vriend of vriendin. Meer mensen willen graag vaker uitgenodigd worden om mee te gaan naar een borrel, etentje of feestje. Meer dan de helft van de mensen die meededen aan het onderzoek geeft aan dat ze niet veel mensen hebben op wie ze werkelijk kunnen vertrouwen. Veel Nederlanders voelen zich eenzaam. Citaat wat ik tegenkwam: "Ik ken niemand in Nederland en niemand kent mij. Alcohol is mijn vriend. Als 'hij' lang genoeg op bezoek is, vergeet ik mijn eenzaamheid." Vorige week stond er achter mij in de supermarkt een wat oudere mevrouw. Ze zag er keurig verzorgd uit. Haar boodschappen: 10 grote blikken bier en 2 blikjes Red Bull. Ik keek haar eens wat beter aan. De eenzaamheid straalde van haar af. 'Zal ik haar uitnodigen voor een bakkie thee of koffie bij mij thuis?' dacht ik. Ik deed het niet, ik had nog zoveel te doen. Misschien een volgende keer als ik haar weer zie. Ook in mijn praktijk worstelen cliënten met eenzaamheid. Vaak denken ze negatief over zichzelf. 'Ik ben niet interessant, wie zit er nu op mij te wachten, e.d.' Als je zo denkt zul je ook niet gauw contact maken. Dan is het zaak om met deze overtuigingen aan de slag te gaan. Wat is de reden dat je zo over jezelf denkt? Zijn er gebeurtenissen in je leven die nog niet verwerkt zijn? Er zijn gelukkig mogelijkheden genoeg! Op internet worden allerlei initiatieven genomen om de strijd tegen eenzaamheid aan te gaan. Bv. voor eenzame tieners is er de website voelmealleen.nl. En als iedereen eens goed om zich heen kijkt en sociale contacten aangaat in zijn of haar omgeving kan de wereld er een stuk leuker uit komen te zien. Volgende keer dus toch maar uitnodigen, die mevrouw.... Een fijne week met leuke en inhoudsvolle contacten gewenst!

Licht genoeg voor de volgende stap

Aan het begin van dit nieuwe jaar een stukje van Henri Nouwen:

Vaak zouden we in de toekomst willen kijken, om erachter te komen hoe het er volgend jaar, of over vijf of tien jaar, voor ons bij staat. Op vragen over de toekomst is geen antwoord mogelijk. Meestal schijnt er net genoeg licht om de volgende stap te kunnen zetten: het volgende uur of de volgende dag. Levenskunst is blij te zijn met wat we kunnen zien, en niet te klagen (of piekeren, noot van mij) over wat nog in het duister ligt. Als we de volgende stap zetten in het vertrouwen dat er ook voor de daaropvolgende stap genoeg licht zal zijn, dan kunnen we blijmoedig door ons leven gaan. We zullen verbaasd zijn hoe ver we het brengen. Wees blij met het lampje dat je bij je draagt en vraag niet om de felle lichtstraal die elke schaduw verdrijft.

Al mijn blog-lezers wens ik veel liefde, geluk en zegen in 2012!