Schoon werkgeheugen maakt creatief

Dat creativiteit vooral een spontaan, onbewust proces zou zijn, klopt niet. Ook het werkgeheugen is belangrijk voor het verzinnen van creatieve oplossingen voor problemen. Dit blijkt uit onderzoek door een team psychologen van de universiteiten van Amsterdam en Groningen.
Een overbelast werkgeheugen remt de creativiteit. Creativiteit hebben we nodig om nieuwe ideeën of oplossingen te genereren waar we iets aan hebben. Het werkgeheugen is het deel van het brein dat betrokken is bij bewuste denkprocessen en dat nodig is om informatie tijdelijk vast te houden. Het is een soort bureaublad waar je kleine brokjes informatie uit je langetermijngeheugen even op kunt neerleggen om ze te bekijken. Soms 'klikt het': die combinatie van brokjes levert de oplossing voor je probleem. Een overvol werkgeheugen is funest voor creativiteit. In het onderzoek kregen mensen creatieve puzzels te maken. Een deel van hen moest ook een vijfcijferige code onthouden. Dat is belastend voor het werkgeheugen. Dit deel presteerde dan ook slechter. Uit ander onderzoek is gebleken dat creativiteit uit ons onderbewuste komt. Het werkgeheugen blijkt echter een noodzakelijke schakel te zijn tussen het onbewuste en het bewuste. Wie creatief moet zijn doet er dus goed aan om niet te multitasken, niet in een lawaaierige ruimte te gaan zitten, en ergens een nachtje over te slapen. Niet zozeer om het onderbewuste een kans te geven het probleem te verwerken, maar om het werkgeheugen op te schonen. Heb je dus een probleem, ga vooral niet zitten piekeren maar ga vroeg naar bed. Wie weet zie je de oplossing de volgende dag helemaal scherp!

Workaholic?

Pakweg een op de twaalf Nederlanders is een workaholic, ofwel een werkverslaafde, las ik gisteren in de krant. Hard werken is natuurlijk niet erg, maar wel als het dwangmatig wordt. Niet iedereen die een beetje te hard werkt, is daarmee ook meteen een werkverslaafde. Het wordt problematisch als het harde werken niet voortkomt uit innerlijke motivatie of omdat het van je verlangd wordt. Er is pas van een werkverslaving sprake als er een dwangmatig aspect aan zit. Een workaholic voelt zich beroerd als hij niet werkt, heeft nooit het gevoel dat iets af is, kan vaak ook aan niets anders denken dan aan het werk en weet meestal niet te delegeren. Werkverslaving komt in alle leeftijdscategorieën voor en net zoveel onder mannen als vrouwen, zo is de afgelopen jaren gebleken uit onderzoek. Het komt evenveel voor onder werknemers in loondienst als onder zzp'ers. Het is geen typische managerskwaal zoals soms gedacht wordt. Het percentage werkverslaafden blijkt het hoogst in de landbouw, bouw, communicatie, consultancy en handel en het laagst in de dienstverlening, de medische en sociale sector en bij overheidsdiensten. In de Verenigde Staten wordt werkverslaving inmiddels zeer serieus genomen. Naar analogie van de AA (Alcoholics Anonymous) bestaat daar al jaren Workaholics Anonymous. Werkverslaafden kunnen er anoniem terecht. Net zoals de AA werkt WA met een twaalfstappenplan om het probleem de baas te worden. Gelukkig is werkverslaving beter te behandelen dan alcoholverslaving. Als mensen die werkverslaafd zijn naar een therapeut gaan kan die helpen om het probleem de baas te worden. Dan kunnen bepaalde irrationele gedachten achter hun gedrag ontdekt worden. Bijvoorbeeld kan iemand dan ontdekken dat een fout maken niet het einde van de wereld is, net zomin als wanneer je iets niet af kunt maken. Maar zoals met alles is de eerste stap de erkenning van het probleem. De meeste werkverslaafden geven niet snel toe dat er sprake is van een probleem. Hier ligt een taak voor de omgeving. Gezinsleden en collega's of leidinggevenden moeten aan de bel trekken als iemand echt kenmerken van dwangmatig werken vertoont en hem of haar een spiegel voorhouden.

Wat zijn jouw zekerheden in het leven?

Bijna iedereen leeft met bepaalde ideeën over hoe het leven in elkaar steekt. Meestal zijn deze onbewust. Zo gaan veel mensen er onbewust van uit dat ze onkwetsbaar zijn: 'mij gebeurt dat niet...'. Iedereen weet wel dat er veel kommer en kwel is in de wereld: ziekte, tegenslag, ongelukken en rampen. Maar toch gaan we er onbewust van uit dat het andere mensen overkomt, ons niet. Tot het moment dat je zelf iets hebt meegemaakt, voelen de meesten van ons zich in hun huis of woonomgeving redelijk veilig. We weten dat er veel kleine en grote criminaliteit is, dat industrie en verkeer gevaren op kunnen leveren. Maar bij de overburen wordt ingebroken, niet bij ons. We gaan er onbewust van uit dat we onkwetsbaar zijn. Veel mensen ervaren hun leven als voorspelbaar. Als we 's morgens naar ons werk gaan, denken we dat we de hele dag zullen werken en dat we 's avonds weer gezond en wel thuis komen. We maken plannen voor de toekomst, sparen voor later. Hebben gedachten en fantasieën over onze loopbaan, over de ontwikkeling en toekomst van onze kinderen. We hebben als het ware een plan voor ons leven en voeren dat uit. Mensen gaan er in zekere zin vanuit dat er rechtvaardigheid is in deze wereld. Als je eerlijk en aardig bent voor je medemens en anderen niet benadeelt, waarom zou iemand jou dan kwaad willen doen? ''Wie goed doet, goed ontmoet'', toch? Tenslotte zijn er veel mensen die denken dat het leven een zin of doel heeft. Dat het geen toeval is dat wij op de planeet aarde vertoeven, maar dat dit een bedoeling heeft. Vrijwel alle godsdiensten bieden een antwoord op de vraag waarom de mens op deze wereld is.
Al deze onbewuste zekerheden: 'ik ben onkwetsbaar en veilig, mijn leven is voorspelbaar en zinvol, de wereld is rechtvaardig' komen door het meemaken van een traumatische ervaring op de tocht te staan. Dan blijken bepaalde zekerheden opeens illusies te zijn. Asl je bij een ernstig verkeersongeval betrokken raakt of wanneer je met een roofoverval te maken krijgt, dringt in één klap tot je door dat je niét onkwetsbaar bent. Dat het leven zo maar ineens afgelopen kan zijn. Dat veiligheid een zeer relatief begrip is. Dat je leven heel anders kan lopen dan je altijd gedacht hebt, dat het vaak absoluut niet rechtvaardig is wat het leven mensen toebedeelt en ook dat daarin vaak moeilijk een zin, nut of betekenis te ontdekken is.
Een traumatische ervaring maakt zoveel indruk omdat het mensen losslaat van het veilige anker van hun levensverwachtingen. Het gevolg is dat mensen vaak onzeker en bang worden. Daarnaast verliezen mensen door een traumatische gebeurtenis ook het vertrouwen in de medemens, vooral bij bijvoorbeeld geweldsmisdrijven of seksueel misbruik. Slachtoffers daarvan raken hun onbevangenheid in menselijke contacten kwijt.
Tachtig procent van de mensen die een schokkende gebeurtenis meemaken kunnen een dergelijke ervaring zelf verwerken, op eigen kracht en met steun van partner, vrienden en familie. Slechts twintig procent van de mensen houdt er ernstige, aanhoudende problemen aan over. Voor deze groep is het erg belangrijk om hulp te zoeken. Want gelukkig is er wat aan te doen!

Hoe hoog is jouw lat?

Veel mensen hebben last van hun eigen lat. Die ligt te hoog. Ze merken het door de stress die het ze oplevert. En als ze hun doelen niet halen krijgen ze last van minderwaardigheidsgevoelens.
Wat maakt onze doelen zo belangrijk voor ons? Wat zit er achter die angst-voor-wat-anderen-denken? Waarom heeft het zoveel invloed op ons zelfbeeld? Zou het niet heerlijk zijn dat los te laten? Leert God ons niet dat we Zijn liefde niet kunnen en ook niet hoeven te verdienen maar dat Hij onvoorwaardelijk van ons houdt? Waarom stellen we al die voorwaarden aan onszelf en aan elkaar? Want ook in relaties kan perfectionisme gevaarlijk zijn. Door de hoge eisen die je aan een ander stelt kan iemand het gevoel krijgen dat hij/zij niets goed doet. Hoe zou het zijn om onze lat eens helemaal op de grond te leggen en er bovenop te gaan staan? Laten we eens proberen vanuit dat gevoel van vrijheid te leven!

Combinatie werk - privé

Nederlanders ervaren de combinatie van werk en privé als een zware last. Slechts 8 procent zegt dat zijn leven goed in balans is, stond gisteren in de krant. Ik krijg regelmatig cliënten in mijn praktijk die hiermee worstelen.
Eerst nog een aantal onderzoeksresultaten. Een op de 3 werknemers vindt werk en privé ingewikkeld te combineren, vooral mensen met een flinke baan én kinderen in de basisschoolleeftijd. De meeste werknemers uit deze categorie verlangen vooral naar meer tijd met de partner. Werknemers met kinderen in de puberteit maken bij hun werkgever de meeste overuren. Door hun werklust voelen partners extra druk bij de zorg voor het gezin en dat brengt vaak stress met zich mee. Mensen in die levensfase hebben relatief het vaakst te maken met echtscheiding. De stress die de werknemers ervaren doordat zij werk en privé moeilijk kunnen combineren, kost werkgevers geld. Tussen scheiden en ziekteverzuim bestaat een direct verband. De economische crisis zal de druk op de combinatie werk/privé vergroten. Het zou mooi zijn als werkgevers en werknemers met elkaar in gesprek kunnen gaan over de balans tussen werk en thuis. Dat zal leiden tot meer begrip en minder kosten. Ook een coach kan helpen dingen op een rij te zetten en goede keuzes te maken. Behoor jij tot de 8 procent waarvan het leven in balans is? Zo niet, wat is dan een eerste kleine stap die je deze week zou kunnen zetten naar meer balans? Suc6!