Niets is onmogelijk

''Niets is onmogelijk'' is de ondertitel van het werkelijk opmerkelijke boek van Nick Vujicic - Leven zonder beperkingen. Opmerkelijk, want geschreven door iemand die geboren is zonder armen en benen! Ik citeer een stukje met als opschrift Straal van binnenuit. "Psychiater en schrijfster Elisabeth "Kübler-Ross noemde mensen net ramen waar allemaal vlekken op zitten. Als de zon schijnt, glinsteren en glanzen ze, maar als het donker wordt, zie je alleen nog maar hoe mooi ze zijn als er van binnenuit licht straalt. Om een leven zonder beperkingen te leiden en vooral om het duister van depressie, drugsverslaving, alcoholisme of welk ander probleem ook te overleven, moet je de lichtknop binnenin je omdraaien. Je moet zelf geloven dat je een mooi mens bent en verschil kunt maken, ertoe doet. Je doel in het leven vinden is de eerste belangrijke stap naar een leven zonder beperkingen. Hoop voor de toekomst en vertrouwen in de mogelijkheden, zelfs in moeilijke tijden, zullen je gaande houden op weg naar dat doel. Maar om een leven te kunnen leiden dat voldoening geeft, moet je er in je hart van overtuigd zijn dat je het succes en het geluk waard bent. Je moet van jezelf houden, zoals God houdt van iedereen die trouw is aan hem". En ergens anders schrijft hij: "Blijf niet hangen in je eigen onvolmaaktheden, je mislukkingen of je fouten, maar focus je op je zegeningen en de bijdrage die jij kunt leveren".

Loslaten

Gisteren was het Valentijnsdag. We hebben met medewerksters van stichting De Haven in Den Haag een paar honderd kadootjes uitgedeeld aan prostituees met een tekstje erbij over liefde. We kregen een aantal interessante gesprekken. Een daarvan, met een Thaise prostituee, wil ik hier noemen. In de club waar we binnen kwamen werd opgemerkt dat we een andere geest binnen brachten. De sfeer werd vrolijk, gezellig, er was aandacht voor elkaar. De vrouw waar ik naast zat merkte op dat we straalden. Zij dacht dat dat te maken had met het los kunnen laten. Iets wat zowel bij het boedhisme als het christendom voorkomt, zo zei ze. Ik vroeg haar of het haar ook lukte, dat loslaten. Nou, gaf ze toe, erover praten is makkelijk, het ook doen is een heel ander verhaal en heel wat moeilijker. Christenen worden in de bijbel regelmatig opgeroepen anderen te vergeven. Dat blijkt nog niet altijd zo makkelijk te zijn. Waarom vindt God dit zo belangrijk? Omdat Hij weet dat vergeving je visum is voor de toekomst. Het loslaten wat je vanuit het verleden tegen anderen hebt blijkt fundamenteel om in het hier en nu te kunnen leven. Doe je het niet, dan blijf je in het verleden 'hangen', met alle nare gevolgen vandien. Vergeven is een proces. Het is niet gewoon een keuze van het verstand. Als je het zo doet, merk je vaak dat je gevoel er niet in meekomt, er blijft toch ''iets'' zitten. Belangrijk is om je gevoelens te erkennen en toe te laten. Er mag een heftig protest gemaakt worden. God is ook tegen onrecht en veegt dit niet onder het tafelkleed. Uiteindelijk mag je jezelf overgeven aan Hem en het/die ander dan loslaten. In het besef dat jijzelf ook vergeven bent. Er is zoveel meer over te zeggen dan ik hier in een blog kwijt kan. Mail me gerust als je hierover door wilt praten.

How 2 talk 2 kids

Werkelijk een fantastisch boek: How 2 talk 2 kids van Adele Faber & Elaine Mazlish. Het gaat over effectief communiceren met kinderen. Een onderwerp waarmee ik zelf inmiddels bijna 13 jaar ervaring heb. Wij hebben 3 kinderen. Grappig om te zien hoe elk kind weer anders is! Communiceren met kinderen is niet altijd eenvoudig. Dat merk ik ook in mijn praktijk. Toch kun je met een paar basisregels veel bereiken. Belangrijk is om kinderen te helpen om te gaan met hun gevoelens. Voor kinderen is het uitermate belangrijk dat hun gevoelens worden geaccepteerd en gerespecteerd. De zogenaamde primaire gevoelens zijn een soort golfbewegingen die liefst moeten worden afgemaakt. Een ouder kan hierbij helpen door er liefdevol bij te blijven. Je zult zien dat na korte tijd het gevoel afneemt en het kind zelf met een oplossing komt. Je kunt gevoelens erkennen met 'Oh'... 'hmmm' ... 'ja, ja'. Je kunt het gevoel benoemen: 'Jij bent heel boos!' of 'Iets maakt je verdrietig'. Ook is het belangrijk om de verlangens van het kind te verwoorden, bv. in een fantasie: 'Natuurlijk heb je zin in patat! Een lekker ijsje erbij zou helemaal fantastisch zijn!' Het kind leert dan dat er niets mis is met zijn of haar verlangens. Alleen zijn er redenen waarom het niet kan om elke dag cq. die dag patat te eten. Als je eerst de gevoelens erkend en verwoord zal een kind daar veel makkelijker in mee kunnen komen. Het werkt echt! Ik heb het zelf uitgeprobeerd. Blijft een kind lang (langer dan 1,5 minuut) in een bepaald gevoel dan is er meer aan de hand. Dan zit een kind vast in de zogeheten secundaire gevoelens. Je kunt dan doorvragen om te kijken wat er precies aan de hand is. Wellicht een open deur, maar in tegenstelling tot de gevoelens hoeft niet al het gedrag te worden geaccepteerd. Bepaald gedrag moet worden beperkt. 'Ik zie hoe boos je bent op je broer, vertel hem met woorden wat je wilt, niet met je vuisten'.... Suc6!

Falend!

Via mijn dochter blijf ik op de hoogte van wat 'in' is onder tieners. Op dit moment is dat het woord 'falend'. Alles wat niet gaat zoals het zou moeten is 'FALEND!'. Hebben we daar niet allemaal in minder of meerdere mate last van? Angst om te falen? Maar wat is falen nu eigenlijk? Ik hoorde een poosje terug een mooie uitdrukking: 'Falen is feedback van de werkelijkheid'. Blijkbaar heb ik een verwachting die niet klopt. De realiteit laat me zien dat het niet zo is. Er is nog wat te leren! Als we er zo mild en genadevol naar kijken is falen helemaal niet erg. Als we er maar voor zorgen dat onze waarde niet afhangt van onze prestaties, de meningen van anderen e.d. Zie ook mijn blog van april vorig jaar 'Wie ben ik (2)'. Dan kunnen we met onze faal-ervaringen omgaan en er juist iets positiefs uit leren.