Zorgen voor anderen ten koste van jezelf

In mijn praktijk heb ik nu een aantal cliënten gehad die een ouder hebben met een psychiatrische aandoening. Het valt mij op wat voor grote gevolgen dit heeft voor de personen in kwestie. Trouwens, positieve en negatieve. Positief is dat ze al vroeg leren te zorgen voor anderen. Negatief echter is dat ze dit vaak doen ten koste van zichzelf. Hoe werkt dit precies? Bij onze geboorte krijgen we een prachtig talent mee van onze Schepper: een antenne die de signalen van zorgbehoefte bij een ander kan opvangen. Bij de een is die van nature wat meer ontwikkeld dan bij de ander. Elk kind is erg gericht op zijn of haar moeder of vader. Zijn mamma of pappa moe of verdrietig? Dan gaan ze in veel gevallen doen wat ze kunnen om de situatie te verbeteren. De antenne om zorgbehoefte op te vangen ontwikkelt zich meer en meer. Deze ontwikkelt zich zo dat het welbevinden en het geluk van de ander (in dit geval de ouder) de maatstaf wordt: als mamma blij is, dan ben ik het ook, als mamma verdrietig is, doe ik m'n best om haar te troosten of de spanning te verdrijven. Het kind leert zo de verantwoordelijkheid voor de gevoelens van de ouder over te nemen. Zijn of haar eigen gevoelens stoppen ze weg. Ze weten dat de ouder daar niet mee om kan gaan. Alles wat ze doen is een reactie op wat anderen van hen verwachten. Alleen die kant is ontwikkeld en kunnen ze laten zien. Ze hebben een kostbaar bezit: een fijngevoelige antenne die gericht is op de zorgbehoefte van anderen. Maar deze fijngevoeligheid moet worden begeleid. Hen moet worden geleerd hoe ze er zorgvuldig mee om kunnen gaan zodat het niet schadelijk wordt voor henzelf. Ze mogen leren ook goed voor zichzelf te zorgen. Hoe om te gaan met de vaak onterechte schuldgevoelens als ze zich eens afsluiten voor de gevoelens van de ander als het hen te veel wordt. Jezus zegt niet voor niets: Heb je naasten lief als jezelf. Alleen op die manier kun je het zorgen voor anderen op een goede manier volhouden.